مبانی نظری و پیشینه تحقیق اعتیاد ( فصل دوم )

توسط | دی ۱۲, ۱۳۹۵

مبانی نظری و پیشینه تحقیق اعتیاد (فصل دوم) در ۵۷ صفحه ورد قابل ویرایش با فرمت doc

قابل ویرایش : بله

منابع : جدید و آپدیت شده

فرمت فایل : ورد

نحوه پرداخت و دریافت : بلافاصله پس از پرداخت آنلاین قادر به دانلود خواهید بود .

پشتیبانی تخصصی : ۰۹۱۹۱۸۰۹۸۳۴ ( لطفا فقط پیامک یا تلگرام )

توضیحات: فصل دوم پایان نامه کارشناسی ارشد و دکترا (پیشینه و مبانی نظری پژوهش)

  • همرا با منبع نویسی درون متنی به شیوه APA جهت استفاده فصل دو پایان نامه
  • توضیحات نظری کامل در مورد متغیر
  • پیشینه داخلی و خارجی در مورد متغیر مربوطه و متغیرهای مشابه
  • رفرنس نویسی و پاورقی دقیق و مناسب
  • منبع : دارد (به شیوه APA)
  • نوع فایل: WORD و قابل ویرایش با فرمت doc

قسمتی از مبانی نظری متغیر:

تاریخچه اعتیاد:

گفته می شود که مصرف تریاک به عنوان یک ماده ی مکیف مقارن دوران ظهور یافت : از این رو است که عادت و اعتیاد به موا مخدر به عنوان یک مشکل اجتماعی است در ایران مطرح است ». مع هذا درمورد آغاز کشت خشخاش در ایران تاریخ معینی در اختیار نیست مگر آنکه فقط اقدام به کشت تریاک را در ایران به سده هیجدهم میلادی منسوب داشته اند. « آغاز زراعت تریاک سده هیجدهم می باشد…. دیری نپایید که (کشت تریاک) رونقی بسزا یافت . با پشتکار درویش نمایان هندی در ماهان کرمان بهترین تریاک فراهم گردید. چون « تریاک کاری» آزاد بود بی رویه و به دست هرکس پیش رفت و در پس پرده هم ، استعمار با تمام نیرو زراعت آنرا ترویج نمود. « در زمان سلطنت قاجاریه ، کشیدن تریاک یکی از وسایل تجملی دربار بود و به دلیل گرانی قیمت و کمیاب بودن آن، تریاک مورد استفاده طبقات و کمبود عرضه ، کشت خشخاش در ایران متداول و روستائیان و کشاورزان، بی خبر از عواقب و خیم این آفت خانمان برانداز و مهلک، به آن معتاد شدند. تریاک به عنوان داروی مسکن حتی به اطفال نوزاد خورانده می شد. فروش تریاک در انحصار دولت و یکی از منابع درآمد کشور محسوب می گشت و ایادی انگلیس مردم را به کشیدن تریاک تشویق می کردند. (توسلی، ۱۳۹۳).

در مورد آغاز کشت خشخاش در تهران، چنین گفته شده است: « طبق مندرجات روزنامه اتفاقیه ، شماره ۲۹ ، از سال ۱۸۵۰ میلادی کشت خشخاش در حدود دارالخلافه به طور آزمایشی انجام شد. به هر حال از مطالبی که در اختیار است چنین نتیجه می شود تا قبل از مشروطیت کشت خشخاش و همچنین خرید و فروش تریاک بود . تا زمان مسأله ای به نام قاچاق مواد مخدر وجود نداشته است. ظاهرا به دنبال تشکیل اولین کنفرانس بین المللی تریاک در شانگهای (در سال ۱۹۰۹ میلادی) ، قانون تحدید تریاک در ۱۲ ربیع الاول سال ۱۳۲۹ قمری به تصویب رسید. اما « قانون نقش مهمی در محدود ساختن کشت و تجارت تریاک ایفا نکرد و کشت « تریاک» به میزان سابق بلکه افزون از آن ادامه یافت »

گفته شده است « محصول تریاک در سال ۱۳۰۳ خورشدی یک میلیون و هشتصد هزار کیلو بود و هر کیلوی آن به طور متوسط ۲۰۰ ریال قیمت داشت و از هر جریب زمین پنج کیلو محصول به دست می آمد». به عبارت دیگر به شرط صحت قضیه فوق، در این سال حدود ۳۶۰۰۰۰ جریب از اراضی این کشور زیر کشت خشخاش قرار داشته است. در تاریخ ۲۶/۴/۱۳۰۷ قانون انحصار دولتی تریاک به تصویب مجلس شورای ملی رسید. در فاصله کمتر از یک ماه یعنی در تاریخ ۱۶/۵/۱۳۰۷۵ قانون دیگری به نام قانون مجازات مرتکبین قاچاق تریاک » از تصویب مجلس شورای ملی گذشت . بدین سان با تصویب این قانون جرم قاچاق تریاک در جامعه ایران ظهور می یابد. البته ناگفته نماند که « اداره انحصارات برای بالا بردن درآمد حاصله از فروش (تریاک) به ترغیب مردم به کشت و کشیدن تریاک پرداخته، به این ترتیب، از یک طرف مردم بیشتری آلوده شده و از طرف دیگر میزان صادرات تریاک نیز کاهش یافت». هر چند که تا قبل از آغاز جنگ دوم جهانی حدقل پنج قانون دیگر با نامهای قانون طرز جلوگیری از قاچاق تریاک (مصوب ۰۳/۰۹/۱۳۰۸). قانون تخفیف باندرول تریاک (مصوب ۱۴/۰۲/۱۳۱۰) قانون اصلاح قانون انحصار دولتی تریاک (مصوب ۲۹/۱۲/۱۳۱۲) و قانون اصلاح بعضی از مواد کیفر مرتکبین قاچاق (مصوب ۱۴/۰۳/۱۳۱۹) از تصویب مجلس گذشت مع هذا در جامعه آن روز ایراصحبت از قباحت اعتیاد و (قباحت) تریاک کشی نبوده و از آثار زیانبار آن نیز صحبتی به میان نیامده است. در سال ۱۳۲۴ به دنبال پیدایش آزادی های نسبی در جامعه ایران، انجمنی به نام انجمن مبارزه با تریاک و الکل ایران به وسیله چند تن از روشنفکران بنیانگذاری شد که بلافاصله اقدامات فشاری را علیه دولت وقت آغاز کرد در این زمان هیئت دولت تحت فشارهای داخلی و نیز توصیه های سازمانهای بین المللی در تاریخ ۲۷/۰۴/۱۳۳۵) با صدور تصویب نامه ای کشت خشخاش را در سرتاسر ایران منع نمود اما متن تصویب نامه مورخ ۲۹/۰۳/۱۳۲۶ ( ۰۹/۰۲/۱۳۲۶) نشان می دهد که کشت تریاک ، علی رغم منع قانونی همچنان در سال ۱۳۲۵ کاشته شده، به وزارت دارایی اجازه داده می شود که محصول شیره ان را جمع آوری نموده و منحصراً برای صدور از کشور به فروش برساند. در سالهای بعد نیز کشت و تجارت دولتی تریاک همچنان ادامه داشت و روشن است که به سبب سابقه آلودگی جامعه و عدم برخورد قاطع با آن و نیز فقدان یا ناکافی بودن کنترل دولتی در جامعه وسیع ایران، کشت خصوصی و خرید و فروش قاچاق تریاک نیز وجود داشته است.

یک بار دیگر در سال ۱۳۳۴ مسأله کشت تریاک و نیز ممنوعیت استعمال آن مطرح شد و در نتیجه در هفتم آبان ماه ۱۳۳۴ قانون منعق کشت و استعمال تریاک از تصویب مجلس وقت گذشت. در این قانون پیش بینی شده بود که تا ده سال اعتیاد از کشور ریشه کن گردد. همچنین بنابراین قانون مدت مهلت برای درمان معتادین شش ماه تعیین شد. این قانون نیز در عمل کارآیی لازم را نداشت. در نتیجه همچون گذشته ابتلای به اعتیاد و نیز قاچاق شیره و تریاک همچنان در جامعه ادامه داشت تا اینکه در سال ۱۳۳۶ یا ۱۳۳۷ ماده بسیار خطرناکی در قلمرو مواد مخدر به ایران وارد گشت. در سال ۱۳۳۷ هجری شمسی برای اولین بار هروئین به وسیله قاچاقچیان سودجوی بین المللی جهت آلوده نمودن جامعه به ویژه جوانان به ایران وارد شد. به علت اینکه هروئین بی بو، کم حجم، به آسانی قابل حمل و اثرات آن قویتر از تریاک بود بین جوانان شیوع یافت و در بین معتادین سابق نیز کم کم جای تریاک را گرفت. در سال ۱۳۳۸ هجری شمسی قانون منع کشت خشخاش و استعمال تریاک اصلاح و برای سازنده و وارد کننده و مصرف کننده ترایک و سایر مواد مخدر مجازاتهای شدید تعیین و وزارت بهداری مکلف به درمان معتادین گردید. (توسلی، ۱۳۹۳).


مشاهده پیش فاکتور ، پرداخت و دانلود

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *